एक काळ होता… पत्रकार म्हणजे मैदानात धूळ खात फिरणारा माणूस.
खिशात वही, हातात पेन आणि डोक्यात प्रश्न. बातमी मिळवण्यासाठी दारं ठोठावणारा, सत्यासाठी सत्ता नाराज करणारा.
आता काळ बदलला आहे.
टेबलवर चहा, समोर लॅपटॉप… आणि स्क्रीनवर AI.
प्रश्न AI चा नाही.
प्रश्न आहे — पत्रकार अजून पत्रकार आहे का फक्त “कॉपी-पेस्ट ऑपरेटर” बनतोय?
AI : मित्र की आळशीपणाचा परवाना?
आज अनेक मराठी पत्रकार AI वापरू लागले आहेत. बातमी लिहायची? — AI.
हेडलाईन हवी? — AI.
भाषांतर? — AI.
पोस्ट? — AI.
काम झटपट होतंय, हे खरं. पण एक शांत धोका सुरू झाला आहे — विचार करण्याची सवय कमी होते आहे.
पत्रकाराचा सर्वात मोठा गुण कोणता?
वेग नाही.
भाषा नाही.
तर संशय घेण्याची क्षमता.
AI प्रश्न विचारत नाही… तो उत्तर तयार करतो.
पत्रकार उत्तरांवर विश्वास ठेवत नाही… तो सत्य शोधतो.
ग्राउंड रिपोर्टिंग विरुद्ध Google रिपोर्टिंग
आज काही ठिकाणी विचित्र चित्र दिसतंय.
घटना गावात घडते, पण बातमी शहरातील ऑफिसमध्ये बसून तयार होते.
कारण? AI ने माहिती दिली.
पण AI ला गावातील धुराचा वास येत नाही.
AI ला शेतकऱ्याच्या डोळ्यातील पाणी दिसत नाही.
AI ला भीती, राग, वेदना — काहीच जाणवत नाही.
पत्रकारिता भावना आणि वास्तवावर उभी असते, अल्गोरिदमवर नाही.
खरा धोका नोकरीचा नाही… ओळखीचा आहे
लोक म्हणतात AI मुळे पत्रकारांची नोकरी जाईल.
बेरक्या म्हणतो — नोकरी नाही, ओळख जाईल.
कारण जेव्हा सगळे AI वापरून सारख्याच शैलीत बातम्या लिहू लागतात, तेव्हा पत्रकाराची स्वतःची आवाज हरवतो.
पूर्वी बातमी वाचून कळायचं — “हा फलाणा पत्रकाराचा लेख आहे.”
आज अनेक बातम्या वाचून वाटतं — “हे मशीनने लिहिलंय.”
मग AI वापरू नये का?
नक्की वापरावा!
पण गुलाम म्हणून नाही — सहाय्यक म्हणून.
AI तुमचा क्लर्क असावा, संपादक नाही.
AI ड्राफ्ट लिहू शकतो, पण सत्य पडताळू शकत नाही.
AI शब्द देऊ शकतो, पण धैर्य देऊ शकत नाही.
बेरक्याचा साधा नियम
👉 बातमी AI कडून लिहून घेऊ नका —
AI कडून वेळ वाचवा आणि सत्य शोधायला बाहेर पडा.
कारण पत्रकारिता कीबोर्डवर जन्मत नाही…
ती रस्त्यावर, लोकांमध्ये आणि संघर्षात तयार होते.
आज AI चा काळ आहे.
उद्या कदाचित अजून मोठी टेक्नॉलॉजी येईल.
पण एक गोष्ट कायम राहील —
सत्तेला प्रश्न विचारणारा माणूस मशीन कधीच होऊ शकत नाही.
AI वापरणारा पत्रकार टिकेल.
AI वर जगणारा पत्रकार संपेल.
— बेरक्या
0 टिप्पण्या