>> बेरक्याला माहिती देण्यासाठी ई - मेल करा - berkya2011@gmail.com

मंगळवार, २८ मार्च, २०१७

जवान आत्महत्या : पत्रकार पूनम अग्रवाल यांच्यावर गुन्हा

नाशिक : जवान रॉय मॅथ्यू यांच्या आत्महत्येप्रकरणी पत्रकार पूनम अग्रवाल आणि सेवानिवृत्त लष्करी अधिकारी दीपचंद यांच्यावर गुन्हा दाखल करण्यात आला आहे. रॉय मॅथ्यू यांना आत्महत्येला प्रवृत्त केल्याप्रकरणी दोघांवर गुन्हा दाखल केला आहे.
नाशिकमधील आर्टिलरी सेंटरमध्ये 2 मार्च 2017 रोजी रॉय मॅथ्यू यांचा गळफास घेतलेला मृतदेह कुजलेल्या अवस्थेत बराकमध्ये आढळला होता. 25 फेब्रुवारीपासून ते बेपत्ता होते.
काही दिवसांपूर्वी एका वेबसाईटच्या स्टिंग ऑपरेशनमध्ये मॅथ्यू यांनी बडीज ड्युटीच्या नावाखाली जवानांची अधिकाऱ्यांकडून होणाऱ्या पिळवणुकीबद्दल तक्रार केली होती. याच घटनेनंतर तणावात असलेल्या मॅथ्यूने आत्महत्या केल्याचं उघड झालं होतं.

पत्रकार पूनम अग्रवाल यांनी सेवानिवृत्त लष्करी अधिकारी दीपचंद यांच्या मदतीने आर्टिलकी क्षेत्रात शूटिंगला मनाई असतानाही, तिथे शूटिंग करुन व्हिडीओ क्लिप्स व्हायरल केल्या. या व्हिडीओ क्लिपमुळे तणावात असलेल्या रॉय मॅथ्यू यांनी आत्महत्या केल्याचा आरोप दोघांवर आहे.
डीएस रॉय मॅथ्यू हा भारतीय लष्कराच्या तोफखाना विभागात अर्थात आर्टिलरीत गनर या पोस्टवर होते.
...
कैसे “The Quint” की पत्रकार पूनम अग्रवाल ने सेना के जवान रॉय मैथ्यू की हत्या कर दी
पूनम अग्रवाल नामक पत्रकार जसूसी कैमरा पहनकर महाराष्ट्र के आर्मी कैंटोनेन्ट में घुसती है, और चुपके से सिपाही रॉय मैथ्यू के साथ हुई अनौपचारिक वार्तालाप रिकॉर्ड कर लेती है,
सिपाही स्पष्ट कहता है की जो भी काम दिया जाता है उससे उसे कोई परेशानी व् आपत्ति नहीं है,
किंतु पूनम अग्रवाल उस वीडियो को एडिट कर सनसनीखेज बना देती है, और ये दर्शाने का प्रयास करती है कि सेना में जवानों पर जुल्म ढाये जाते है, और बिना उस जवान की जानकारी के वो वीडियो विभिन्न सोशल मीडिया प्लेटफ़ॉर्मस पर पूनम अग्रवाल द्वारा फैला दिया जाता है,
पूनम अग्रवाल का प्रयास था कि जैसे खाने की गुणवत्ता को लेकर आये जवान के वीडियो ने हंगामा खड़ा किया था व् सेना की छवि धूमिल की थी उसी प्रकार इस वीडियो से उससे भी बड़ा हंगामा खड़ा किया जाए, सेना की छवि जनता के बीच और खराब की जाए और फिर स्टिंग का श्रेय लेकर प्रसिद्धि व् शौहरत कमाई जाए,
किन्तु एडिट किया हुआ वीडियो सामने आने के बाद सिपाही रॉय मैथ्यू बड़े दबाव में था और 25 फरवरी 2017 को अपने रहने के स्थान से भाग गया और 2 मार्च 2017 को एक निर्जन स्थान पे जवान रॉय मैथ्यू का शव मिला, रॉय ने आत्महत्या कर ली थी, रॉय मैथ्यू की एक पत्नी और छोटा बच्चा है जिनका रो रोकर बुरा हाल है,
हमारे जवानों को केवल आतंकवादी या प्राकृतिक आपदाएं ही नहीं मारती हैं बल्कि ये पत्रकार रुपी गिद्ध भी उनके प्राण लेने में पीछे नहीं हैं, एक निर्दोष जवान का खून और उसकी पत्नी और बच्चे के जीवन को नष्ट करने का अपराध पत्रकार पूनम अग्रवाल के सर है,
ध्यान देने योग्य बात ये हैं कि सर्जिकल स्ट्राइक्स के बाद से ही मिडिया व् नेता मिलकर सेना को नीचा दिखाने व् छवि खराब करने का प्रयास कर रहे हैं, सोचने की बात ये भी है कि कहीं ये किसी षडयंत्र के तहत तो नहीं किया जा रहा जिसमे देश के दुश्मन भी मिले हुए हों ?
https://twitter.com/poonamjourno

गुरुवार, २३ मार्च, २०१७

आमचा ‘बादशहा’ गेला !

गोविंद तळवलकर नावाची एक व्यासंगी पत्रकार संस्था काल बंद झाली. अर्थात ती लिखाण भांडाराच्या रूपातून तशी जिवंतच राहणार आहे. आज कोणतेही दैनिक त्या संपादकाच्या नावाने ओळखले जात नाही! अतिव्यावसायिकतेच्या नवअवतरणात संपादक म्हणून नेतृत्व करणारा ‘ज्येष्ठ’ म्हणावा असा पत्रकार काळाच्या पडद्याआड जाऊ लागला आहे. काही प्रमाणात तो अधूनमधून डोकावतो हे नक्की. त्यामुळं सगळाच काळाकुट्ट अंधार पडलेला नाही हेही सत्य. प्रसार माध्यमांना आलेल्या आधुनिक वातावरणात एकूणच निःपक्ष, निर्भीड आणि अनेक अर्थाने व्यासंगी, असे दर्शन घडणे अवघड होत असल्याच्या काळात महाराष्ट्रात प्रदीर्घ काळ आपल्या लेखणीद्वारे प्रभाव टाकणार्‍या गोविंद तळवलकरांचा वियोग हा अस्वस्थ करणारा आहे. किमान 70 वर्षे अखंडपणे लिहीत असलेल्या तळवलकरांनी 
चौफेर लिखाण केले. आम्हा पत्रकारांसाठी ते अनेक अर्थांनी बादशहाच होते. या बादशहाकडे म्हणे उत्कृष्ट वाक्चातुर्य नव्हते. तो कमी बोलला असेल; परंतु नेमका बोलला असेल. स्वभावाने तो शिष्टही वाटला असेल; पण तो वैशिष्ट्य जपण्यासाठी काही वेळी अबोल राहिला असेल.   तेही अतिशय अभ्यासपूर्ण. त्यांनी गेल्यावर्षी विल्यम शेक्सपिअरच्या 400 व्या पुण्यतिथीच्या निमित्ताने दैनिक ‘लोकसत्ता’मध्ये दोन स्तंभ लिहिले होते. या स्तंभांमध्ये त्यांनी ते बी. ए. चे शिक्षण घेत असताना ज्या प्राध्यापकाने जीव ओतून शेक्सपिअर शिकविला, ते प्राध्यापक त्यांना नंतरच्या काळात बसमध्ये दिसले. त्यांना बसायला जागा दिली. त्यासंबंधी तळवलकरांनी किंग लिअरच्या आयुष्याची कहाणी सांगताना या प्राध्यापकांच्या डोळ्यांत आसवं जमली, तेव्हा माझेही डोळे भरून आले होते, हे तळवलकरांनी त्या प्राध्यापकांना सांगितले. तळवलकरांचा थांबा आल्यानंतर ते उतरू लागले. तेव्हा ते प्राध्यापक तळवलकरांना म्हणाले, ‘तू ज्या रितीने वागलास आणि जुनी आठवण जागी केलीस, ते सर्व मीही कधी विसरणार नाही’! असा एक भावुक प्रसंग त्यांनी शेक्सपिअरच्या आठवणी मांडताना केला आहे. म्हणजे एखादा स्तंभ हा किती प्राण ओतून तळवलकर लिहायचे हे त्यातून दिसते. सत्तांतरासारखे राजकीय लिखाण असो की शेक्सपिअर असो, तो पट उभा करण्याचे सामर्थ्य तळवलकरांच्या लिखाणात होते. म्हणूनच आम्ही येथे तळवलकरांना संस्था असे जाणीवपूर्वक म्हटले आहे. विद्यमान पिढीतील अनेक संपादकांनी गोविंद तळवलकर प्रत्यक्ष अनुभवलेले नाहीत. तसे नसले तर आधीच्या पिढीनं या ना त्या प्रकारे तळवलकरांना पाहिलेले आहे. नुसतेच पाहिलेले नाही तर अनेकांनी प्रत्यक्ष कामही केलेले आहे. मराठवाड्यातील ज्येष्ठ पत्रकार गोपाळ साक्रीकर हे ‘महाराष्ट्र टाईम्स’चे मराठवाडा प्रतिनिधी म्हणून काम पाहात होते. त्यावेळी त्यांच्या तोंडून तळवलकरांची कार्यशैली ऐकायला मिळालेली आहे. आता साक्रीकरही निवृत्त झाले आहेत. मुंबईत बसून संपूर्ण महाराष्ट्रातील स्थितीचे, घडामोडींचे अवलोकन करणार्‍या अनेक पत्रकारांना आजही मराठवाडा दिसत नाही, तसा तो तळवलकरांच्या काळातही दिसत नव्हता; परंतु तळवलकर हे पत्रकार महर्षी अनंत भालेरावांकडून मराठवाडा समजावून घेत असत, असे ज्येष्ठ पत्रकार संतोष महाजन यांनी आपली प्रतिक्रिया नोंदविताना म्हटलेले आहे. ते महत्त्वाचे वाटते. आज एकूणच माध्यमांचा वेग हा सेकंदावर मोजला जातो. जे घडते आहे ते तत्काळ ‘लाइव्ह’ पाहण्याचा हा काळ. या काळात कोणती बातमी कोणत्या क्षणाला शिळी होऊन जाईल किंवा तिचा प्राधान्यक्रम बदलेल, हे सांगणं बरेचदा अवघड होऊन बसतं. याही स्थितीत वर्तमानपत्रांनी आपले लोकशाही यंत्रणेवर ठेवलेले वजन आहे तसेच आहे हे आल्हाददायक म्हणावे. ऑनलाइन आवृत्त्यांमुळे टीव्ही चॅनेलप्रमाणे तत्काळ माहिती प्रसारित केली जात असली तरी दुसर्‍या दिवशी विश्‍लेषणापासून ते अग्रलेखापर्यंत प्रत्यक्ष काय छापून येते? हे तितकेच महत्त्वाचे मानले जाते. वर्तमानपत्र हातात घेऊन वाचल्याशिवाय चैन पडत नाही, ही वस्तुस्थिती आहे. अशा एकूण स्थितीत गोंविद तळवलकरांनी आपली लेखणी कधीच बाजूला ठेवली नाही, हे त्यांच्याकडून शिकण्या-घेण्यासारखे आहे. 1925 साली डोंबिवली येथे जन्म झालेल्या तळवलकरांनी वयाच्या 91 व्या वर्षी जगाचा निरोप घेतला. आजच्या भाषेत सांगायचे तर आपले पत्रकार म्हणून करिअर त्यांनी शेवटपर्यंत चढत्या भाजणीनं समृद्ध कसे राहील? याचा विचार केला. काही वर्षांपूर्वी ते अमेरिकेत स्थायिक झाले; परंतु, आपले मराठी भाषेतील लिखाण त्यांनी कधी थांबविले नाही. सातत्याने भाष्य करत राहिले. मुळातच, स्वातंत्र्यापूर्वी आणि त्यानंतरच्या कालखंडात विचारसरणी हा पत्रकारितेचा आधार होता. आता तो किती आहे? हा चर्चेचा विषय आहे! तो संपूर्ण काळ गोविंद तळवलकरांनी अनुभवलेला. त्यांच्यादृष्टीने लोकमान्य टिळक आणि डॉ. एम. एन. रॉय या थोर विभूतींचा त्यांच्यावर प्रभाव होता. तळवलकरांना महाराष्ट्र शासनाने लोकमान्य टिळकांच्या नावाने दिल्या जाणार्‍या गौरव पुरस्काराने सन्मानित करणे असो किंवा तळवलकरांच्या हातून रॉय यांच्या विचारसरणीनुसार चालणारे जिथे जिथे जथ्थे आहेत त्याविषयीचे लिखाण असो, हे त्यांच्या मूळ वैचारिक बैठकीमुळे आलेले योग समजावेत. राजकारण, साहित्य, संस्कृती, शिक्षण अशा प्रांताविषयी लिहिण्यात तळवलकरांचा हातखंडा होता. ‘अग्रलेखांचा बादशहा’ अशी उपाधी त्यांना मिळालेली होती. कोणत्याही क्षेत्रातील गुंता मांडताना पत्रकाराने कधीही सामान्यांना समजणार नाहीत असे शब्द वापरावयाचे नसतात, हे कळणार्‍या संपादकांपैकी तळवलकर होते. त्यामुळेच ते ज्या काळात ‘महाराष्ट्र टाईम्स’, ‘लोकसत्ता’ या दैनिकांचे संपादक होते, त्यावेळेला मोठा वाचक वर्ग तळवलकर काय लिहितात? हे पाहात असे. आपल्या प्रतिक्रिया नोंदवित असे. तळवलकरांनी केलेले विश्‍लेषण हे अनेक वाचकांना म्हणजेच लोकांना भावते म्हणून तळवलकरांच्या लिखाणाकडे राजकारणीही तितक्याच काळजीत असायचे. ज्येष्ठ लोकनेते शरद पवार व त्यांचे गुरू स्व. यशवंतराव चव्हाण यांच्याविषयी तळवलकरांनी नेहमीच सकारात्मक दृष्टिकोनातूनच लिहिले असे म्हणतात; परंतु या दोन्ही नेत्यांविषयी लिहिताना राज्याचे नुकसान त्यामुळे कुठे होणार नाही, याची काळजीही त्यांनी घेतल्याशिवाय तटस्थतेचे प्रमाणपत्र त्यांना कुणी दिले नसते. तळवलकर हे आपल्या सर्वदूर लिखाणामुळे स्वत: एक संस्था बनले होते, हे त्यांच्याविषयी विकीपिडियावर लिहिलेले आहे. एखाद्या व्यक्तिविषयी माहिती लिहिताना इतक्या समर्पक; परंतु एकाच वाक्यात ज्याचे संस्था म्हणून वर्णन उमटते, ते पुरेसे बोलके असते. ‘लोकसत्ता’ मध्ये वयाच्या 23 व्या वर्षी ते रुजू झाले त्या पहिल्याच दिवशी त्यांनी अग्रलेख लिहिला होता. येथून तळवलकरांच्या लिखाणाचा प्रवास जो सुरू झाला, तो कधी थांबलाच नाही. दोन दैनिकांशिवाय इंग्लिश दैनिके, नियतकालिके यामधून तळवलकरांनी अनेक प्रकारचे स्तंभलेखन केले. रोजच्या रोज त्या त्या विषयाचा ताळेबंद ठोकून देताना तितकीच मोठी जरब बसविणे हे तळवलकरांसारख्यांना जमते. त्याचे कारण त्यांचे वाचन, चिंतन आणि त्यानंतर वेळोवेळी होणार्‍या सामूहिक चर्चांमध्ये सहभाग यामुळे ते शक्य होत असते. तळवलकरांनी तीन पिढ्यांमध्ये आपल्या लेखनाला मुक्तपणे वाव दिला. अनेक नेत्यांच्या व्यक्तिमत्त्वावर टाकलेले प्रकाशझोत, जागतिक घडामोडी, साहित्य व इतर क्षेत्रांसंबंधी त्यांनी लिहिलेल्या पुस्तकांची संख्या 25 आहे. यावरून त्यांनी केवळ आवश्यक त्या शाब्दिक धावा काढून संपादक म्हणून कार्य केले, असे नाही तर या धावा वाचकांनी कायम जपून ठेवाव्यात अशाप्रकारे लेखक म्हणून मोठी कामगिरी केली आहे. त्यामुळे आम्ही त्यांना पत्रकार ‘संस्था’ म्हणून त्यांना आदरांजली वाहतो.
डॉ. अनिल फळे 
संचालक-संपादक
दैनिक गांवकरी (मराठवाडा आवृत्ती)
9822337582
 साभार - दैनिक गावकरी, औरंगाबाद 

मंगळवार, २१ मार्च, २०१७

ज्येष्ठ पत्रकार गोविंद तळवलकर यांचं निधन


ज्येष्ठ पत्रकार, लेखक, महाराष्ट्र टाइम्सचे माजी संपादक गोविंद तळवलकर यांचं ह्यूस्टन (अमेरिका) येथे निधन झाले. ते ९१ वर्षांचे होते. त्यांनी लोकसत्ता वृत्तपत्रातही सहाय्यक संपादक म्हणून काम पाहिले. त्यांची एकूण २५ पुस्तके प्रकाशित झाली आहेत. महाराष्ट्राच्या आणि राष्ट्रीय राजकारणाचा सखोल अभ्यास असणारे व्यक्तिमत्व म्हणून ते परिचित होते. महाराष्ट्रातील राजकीय परिस्थितीवर त्यांनी वेळोवेळी केलेले सडेतोड लिखाण आजही वाचकांच्या स्मरणात आहे. तळवलकर यांना पत्रकारिकेत उल्लेखनीय कामगिरीबद्दल महाराष्ट्र शासनातर्फे देण्यात येणारा लोकमान्य टिळक पुरस्कार, बी.डी.गोयंका, दुर्गारतन अशा विविध पुरस्कारांनी गौरविण्यात आले.
www.berkya.com

गोविंद तळवलकरांचा जन्म डोंबिवली येथे २२ जुलै १९२५ रोजी झाला. शंकरराव देव यांच्या नवभारत या नियतकालिकापासून त्यांनी आपल्या पत्रकारितेला प्रारंभ केला असला तरी त्यांची दै. लोकसत्ता व दै.महाराष्ट्र टाइम्समधील कारकिर्द खऱ्या अर्थाने गाजली. दै.लोकसत्तामध्ये ते बारा वर्षे उपसंपादक म्हणून कार्यरत होते. महाराष्ट्र टाइम्सचे ते २७ वर्षे संपादक होते. गोविंद तळवलकर यांच्यावर एम.एन. रॉय यांच्या विचारांचा प्रारंभी विलक्षण प्रभाव होता. त्याचप्रमाणे नेहरुवादाचेही ते पाईक होते. उदारमतवादी विचारसरणीवर त्यांचा गाढा विश्वास होता. त्यांच्या लिखाणात ही सारी सूत्रे आपल्याला पाहायला मिळतात. महाराष्ट्र टाइम्सचे संपादक झाल्यानंतर ते अतिशय प्रखर वैचारिक वृत्तपत्र बनविण्यात त्यांचा मोलाचा वाटा होता. गोविंद तळवलकरांनी लिहिलेले अग्रलेख हे त्यातील लेखनशैली, विश्लेषण व मांडणीच्या दृष्टीने अप्रतिम असत. त्यांनी आपल्या लेखनाने वाचकांच्या दोन पिढ्यांचे वैचारिक भरणपोषण केले.

तळवलकर हे व्यासंगी वाचक होते. राज्य, राष्ट्रीय, आंतरराष्ट्रीय घडामोडींविषयी कोणतेही महत्वाचे पुस्तक प्रकाशित झालेले असो ते गोविंद तळवलकर आवर्जून मिळवून वाचत. त्या पुस्तकांचा आपल्या लेख, अग्रलेखांतून वाचकांनाही ते परिचय करुन देत असत. महाराष्ट्राला व्यासंगी संपादकांची जी परंपरा आहे त्यामध्ये तळवलकर हे अग्रस्थानी होते. ह. रा. महाजनी यांच्या संपादकत्वाखाली लोकसत्तामध्ये काम करीत असताना तळवलकरांच्या विचार व लेखनाची बैठक अजून मजबूत झाली. त्यानंतर त्यांची महाराष्ट्र टाइम्सचे संपादक म्हणून असलेली कारकिर्द विलक्षण गाजली. अंतुलेंनी केलेल्या भ्रष्टाचाराचे प्रकरण असो किंवा शिवाजीराव निलंगेकरांचे प्रकरण त्यावेळी गोविंद तळवलकरांनी लिहिलेल्या अग्रलेखाने राज्याच्या राजकारणात बदल घडून आले. शरद पवारांनी वसंतदादा पाटील यांचे सरकार पाडून पुलोदचे सरकार स्थापन करण्याचा केलेला प्रयोग केला होता. त्याआधी तळवलकरांनी लिहिलेला `ही तो श्रींची इच्छा' हा अग्रलेख गाजला होता.

गोविंद तळवलकर यांनी आपले लेखन मराठीपुरते मर्यादित न ठेवता अनेक इंग्रजी नियतकालिके,वृत्तपत्रातही ते लेखन करीत असत.अगदी सात-आठ महिन्यांपूर्वीपर्यंत ते टाइम्स ऑफ इंडिया, एशियन एज, इलस्ट्रेटेड वीकली ऑफ इंडिया, द हिंदू, द डेक्कन हेरॉल्ड, रॅडिकल ह्युमनिस्ट, फ्रंटलाइन मॅगझिन यांसारखी विविध वृत्तपत्रे, नियतकालिकांत लिहित होते. इतके सातत्याने व आशयगर्भ लिहिणारे संपादक म्हणूनही गोविंद तळवलकर अग्रस्थानी होते. राष्ट्रीय व आंतरराष्ट्रीय राजकारणावर त्यांची अनेक पुस्तके प्रसिद्ध झाली आहेत. 


गोविंद तळवलकर यांचं प्रकाशित साहित्य
अग्निकांड :- “युद्धाच्या छायेत” ह्या स्तंभलेखनाचा पुस्तकरूपी संग्रह
इराक दहन :- सद्दाम हुसेन यांच्या पाडावाच्या निमित्ताने आंतरराष्ट्रीय दहशतवादाच्या विरोधात अमेरिकेने पुकारलेल्या लढ्याची सखोल चिकित्सा
अफगाणिस्तान
नौरोजी ते नेहरू (1969)
बाळ गंगाधर टिळक (1970)
वाचता वाचता (पुस्तक परीक्षणांचा संग्रह, खंड 1 आणि 2) (अनुक्रमे 1979 आणि 1992)
परिक्रमा (1987)
अभिजात (1990)
बदलता युरोप (1991)
अक्षय (1995)
ग्रंथ सांगाती (1992)
डॉ. झिवागोचा इतिहास (लेख ललित दिवाळी अंक, 2015)
नेक नामदार गोखले
पुष्पांजली (व्यक्तिचित्रे, मृत्युलेख संग्रह)
प्रासंगिक
बहार
मंथन
शेक्सपियर – वेगळा अभ्यास (लेख – ललित मासिक, जानेवारी 2016)
सत्तांतर (खंड 1-1977 , 2-1983, व 3-1997)
सोव्हियत साम्राज्याचा उदय आणि अस्त (खंड 1 आणि 2)

गोविंद तळवलकर यांना मिळालेले पुरस्कार
पत्रकारितेतील उल्लेखनीय योगदानासाठी “दुर्गा रतन” व “रामनाथ गोयंका” पुरस्कार
लातूर येथील दैनिक एकमत पुरस्कार
न.चिं केळकर पुरस्कार (“सोव्हिएत साम्राज्याचा उदय आणि अस्त” पुस्तकासाठी)
इ.स. 2007 चा जीवनगौरव पुरस्कार
लोकमान्य टिळक पुरस्कार
सामजिक न्यायाबद्दल रामशास्त्री पुरस्कार

नेरुळ येथे पत्रकाराचाी गळफास घेऊन आत्महत्या

कामाचा ताण आणि कौटुंबिक प्रश्‍नांमुळे तरूण पत्रकार राहुल शुक्ल यांनी 18 मार्च रोजीच नेरूळ येथील आपल्या घराच्या फॅनला गळफास घेऊन आत्महत्या केली.गेली काही दिवस कौटुंबिक प्रश्‍नांनी त्रेस्त असलेल्या शुक्ल यांना अर्धांगवायुचा झटका देखील येऊन गेला होता.अतिमतः त्यांनी टोकाचा मार्ग अवलंबित आत्महत्या केली.दुःखाची गोष्ट अशी की,राहुल मिडियात काम करीत असताना देखील त्याच्या आत्महत्येची बातमी पत्रकारांना दोन दिवसांनी उशिरा समजली.आपण परस्परांपासून किती दुरावलो आहोत याचं हे उत्तम उदाहरण आहे.
राहुल शुक्ल यांना भावपूर्ण श्रध्दांजली.--

सोमवार, २० मार्च, २०१७

सोलापुरातील पाच वृत्तपत्रावर जुगार कायद्यान्वये कारवाई करण्याचा आदेश

सोलापूरमधील पाच वर्तमानपत्रांनी मटक्याचे आकडे छापू नये म्हणून उच्च न्यायालयात दाखल झालेल्या जनहित याचिकेत सोलापूर पोलीस आयुक्तानी सदर आकडे अंकशास्त्र भाग्यांक असून तो गुन्हा होत नाही असे प्रतिज्ञापत्र दिल्याने यावर नाराज़ होऊन मुख्य न्यायमूर्तिंनी पोलीस आयुक्तांच्या भूमिकेवर ताशेरे ओढून सर्व वृत्तपत्रांवर जुगार कायद्यान्वये कारवाई करण्याचा आदेश दिला...
# ऑर्डर सोबत दिलेली आहे.



वागळे टीव्ही ९ च्या वाटेवर

मुंबई - टीव्ही 9 मराठीमध्ये निखिल वागळे येण्याच्या बातमीने दाणादाण उडाली आहे. इनपूटच्या असोसिएट एडिटरचे रंग उडाले आहेत. भाजपचा प्रवक्ता असलेला रिपोर्टर हुशार आणि भुसभुसे हवालदिल झाले आहेत. सर्व सिनीअर प्रोड्युसरही चिंतेत पडले आहेत. तर सर्व बुलेटिन प्रोड्युसरला धडकी भरली आहे. एका असोसिएट एडिटरने भरती केलेले अँकर आपला पत्ता कट होणार या विचारानेच चिंताग्रस्त झाले आहेत. हरिकथा सांगणारा मजनू भाई, आपल्याच मस्तीत राहणारी लैला, भसाड्या आवाजाची पाघवी पावंत (ही ऑन एअर असल्यावर टीव्ही म्यूट करतात), बातमीचा गंध नसलेला धारावीचा हिरो यांच्या चिंता वाढल्या आहेत. आता प्रत्यक्ष वागळे आल्यावर काय कहर होणार, याची सगळ्यांना चिंता पडली आहे.

फेसबुक वर शेअर करा

Facebook